Tuesday, October 27, 2009

¿En tu país o en el mío?

Ayer leyendo las noticias de Andorra, me sorprendió ver dos noticias sobre acceso al país. Me alegra saber que hay ganas de hacer llegar el tren al menos a la Seu de Urgell, y de restaurar y quizás alargar el aeropuerto de la Seu. Lo malo es que parece que hay muy poca determinación para ambos proyectos. Habrá por lo tanto que esperar un par de décadas para ver los accesos a Andorra (o al menos la Seu) agilizados y en pleno funcionamiento. Y es que es un palo tener que volar hasta Barcelona, Girona o Toulouse y después coger el autobús o el coche 3 horas. Y conducir y aparcar en Andorra se está volviendo una auténtica pesadilla. De hecho hacen falta mejor accesos al país y mejores transportes en el país. Además un país que tiene una economia que depende del número de turistas, necesita tener los accesos bien más cómodos. Por otro lado, un país que depende de su ambiente natural para atraer a los turistas, emprendedores y incluso ciudadanos necesita encontrar un desarrollo realmente sustentable. Ya sé que el tren y el aeropuerto pueden tener impactos graves en el ambiente, pero confío (hasta un cierto grado) en la creatividad de los arquitectos e ingenerios.

Claro que a todos (bueno a la mayoría) nos gusta vivir en nuestro país (donde tenemos los recuerdos, amigos y hasta familiares), pero si los precios de los apartamentos y sobretodo chalets están imposibles, el coste de vida es caro, los empleos se ponen escasos, los accesos en el país y para llegar al país son díficiles y el ambiente se pone imposible por culpa de la contaminación y cresciente urbanización, empiezas a pensar que mejor te vas a vivir al país vecino o a un país con buenos accesos y ya está!

The world (at least Europe) is your oyster!



Friday, August 14, 2009

Amor en tiempo de guerras

Aquí va una pequeña película sobre dos pulpos, sí, sí, dos pulpos. Muy enamorados y perseverantes! Se llama Oktapodi :)
Ojalá tengamos siempre la fuerza suficiente para luchar por nuestras pasiones.

¡Un abrazote con aroma a viernes!

Tuesday, August 11, 2009

Just too much! Too much A.C.!

If it is hot outside and you are freezing inside, you know you are in USA.

Sincerely, I don't know how my body can deal with those incredible changes of temperatures. Outside it is sunny, warm and even hot! Inside it is so cold that I wished I had taken my winter coat and boots with me. Inside the metro, inside the library, inside the classroom, inside the supermarket, inside any place... Isn't it crazy?

Really I am freezing right now. I am going to become a polar bear or even a ice monument!

What a waste of energy!

During the winter, I was amazed by how cold NYC can become and how hot it can be inside the university walls. So, it is not rare to see students and school staff arriving with a big coat, gloves, scarf and hat and then entering the building they take out everything and wear a very summer outfit! What a contradiction! again what a waste of energy! Electric energy and human energy!

For me, it is worst during the summer. I have to carry coat and scarfs, and if I can, warmer shoes so I do not catch a cold due to A.C. And every time I can, I try to sabotage the A.C. And things get better at least until someone realizes the A.C is not working and then my nightmare begins again!

And it is not just me. Generally, international students like myself agree with me. So, let's face it, it is an American problem! I have been thinking that universities and libraries should provide some rooms without air-conditioning. In the other rooms, the staff should indicate the temperature inside the rooms and hopefully every room will have different temperatures, so students like me could choose the room they want to be while reading or typing their final papers or dissertations. Isn't it a great idea?

In the meanwhile, you know what? I wanna go home. Really!

Monday, August 10, 2009

Vacaciones por favor


No lo puedo evitar. Me estoy pasando todo el verano en un estudio en NY. Rodeada de libros y más libros. Y estoy empezando a echar de menos la playa, el verano, el tiempo libre, el sol, la arena, los picnics en la montaña... Joeeerrr y yo en NY intentando escribir mi tesina para mi maestría... Me encanta la temática, leer sobre ella, hablar y discutir sobre ella, pero estoy empezando a odiar el estar sola frente al ordenador y su página Word blanca con letritas negras... Me está empezando a deprimir. Estoy sufriendo de lo que llaman aquí "procrastination", que equivale al síndroma de dejarlo todo para el último momento, y eso incluye en mi caso martirizarse de ansiedad durante todo el proceso, o sea hasta el último momento...

Menos mal que pronto vamos de vacaciones. Lo que me pone en otro aprieto... quiero acabar esta tesina (por lo mínimo el primer borrador, porque mi orientador se ha quedado mudo hace ya más de un mes, lo que por supuesto me motiva muchísimo, como podéis imaginar....) antes de ir de vacaciones...
Y mientras sueño que estoy en la playa, nadando en el mar, tomandome un zumo de naranja con hielo con gafas de sol, vestidito y olor a protector solar (¡me encanta los que huelen a coco!), me acordé de una canción de Dido que hace muchísimo tiempo que no escuchaba... Sand in my shoes. El título es muy sugestivo. Aunque sin contexto hasta podríamos imaginar que la canción es sobre un paleta haciendo cimiento... jajaja Bueno el sentido de humor lo conservo, ehhh. Aquí va el videoclip...
Voy a hacer como Dido en el videoclip y pedir que me traigan un camión de arena, e invitar a Daniel a jugar al domino en medio de la calle cuando vuelva del curro...
Pero he decidido que no voy a llenar el baño de agua hasta los tobillos (aunque parece bien apetecíble y divertido) porque además del riesgo de conocer a la vecina del piso de abajo bien enfadada, me tocaría fregar después, y ¿para qué voy yo a peor mi situación, verdad?

Y después de todo, yo sigo aquí (y ahora me acordé de la canción de Paulina Rubio, y bueno hasta suena menos deprimente que mi "yo sigo aquí", jajaja, aunque dejadme decir que el videoclip - y la canción- es bastante deprimente, ufff ¡qué mal gusto! ¡Además esta mujer estaba anoréxica!)

Bueno, e iba diciendo que yo sigo aquí plantada en pijama delante del bendito ordenador...

Sunday, August 2, 2009

Think different!


A friend of mine shared this video with me and I really enjoyed it. Have a look here.

Be crazy, be creative! Challenge the status quo! But with wisdom and respect. It is not about respecting status quo, it is about respecting others and change the status quo.

Let's move forward to a fairer world. Let's teach our kids that they can change the world. All we have around us, all the rules are social constructions and when unfair they need to be challenged!
In fact, things do not need to be unfair and full of prejudice! There is so much that we can do! We just need to open our imagination and do something that challenges the status quo, promotes social change and pursues a better world.

Conflict can be constructive. I learned a lot about that in a course I took some days ago. Conflict does not need to be violent or unfair, it can be positive and constructive. Conflict is everywhere, let's learn how to solve it. Let's introduce Conflict Resolution in our schools, in our trainings and in ours lives.

As Gandhi said "You must be the change you want to see in the world."

Let's be crazy! Let's be brave! Who said we have to work minimum 5 days a week? Who said we need to have a bachelor degree a master and a doctorate to be a great teacher or researcher? Who said we need to be rich to be happy? Who said what is beautiful and what is ugly? Who said we need to wear suits to be respected?

Add your questions! Challenge the status quo! Challenge is the first step to change!

Sunday, July 26, 2009

"Tonight tonight tonight tonight"

Las publicidades me encantan. Apesar del problema ético que colocan (o sea la publicidad es para que alguien compre algo que probablemente no necesita...) Pero me encantan, ¡y me acabo de enamorar de una nueva! Y como no, es la de Estrella Damn de este veranito! ¡Claro!
¡Qué ganas de beber una Estrellita, de pasarlo bien en la playa con Daniel, algunos amigos, mucha música y alegría! ¡Qué ganas!
La canción está genial, Summercat de los Billie The Vision and The Dancers!
¿Y el mensaje final? ¡Fantástico!
"Lo bueno nunca acaba si hay algo que te lo recuerda"

Aqui va el enlace que yo me voy a poner a bailar y cantar, por lo menos el estribillo:
"SummerCat" de Billie The Vision & The Dancers

"Tonight tonight tonight tonight
I wanna be with you Tonight tonight tonight tonight
I wanna be with you
Tonight"

¡Cariño te la dedico a ti y a nuestro beso en la playa! ¡Te quiero!


Friday, July 10, 2009

Vestidos

Hoje encontrei uma menina no elevador. Na verdade éramos muitas mais pessoas no elevador. Mas foi ela quem me cativou, e lá falamos sobre o vestido dela. Vestidos. Eu adoro vestidos! E o Dani pode bem colocar nos "comments" a piada do costume sobre a minha paixão por vestidos.
Porque gosto tanto de vestidos? Pois porque enfio um e estou logo vestida! Pronta para sair! Ok, ok, faltam os sapatos e a mala, mas isso é relativamente fácil. É mais fácil do que escolher calças ou saia, e depois t-shirt ou camisa, ou top ou camisola.... a lista é infinitamente aborrecida! Escolhe-se o vestido e já está! Ainda para mais os vestidos (a menos que seja daqueles bem apertados) são muito cómodos, mais do que umas calças de ganga e uma t-shirt. Puxa t-shirt para aqui, sobe calças para acolá. Afinal as calças apertam sempre senão caíam, não é verdade!? Com o vestido estás sempre segura!
Até os homens deveriam lutar pelos seus direitos e reclamar para poder vestir vestidos!

Os pelos? pois isso é o eterno problema, ao menos o meu... mas existem os leggings! e está na moda! E quem é que vai reparar num pelito ou outro quando se tem outros atributos fantásticos! Desde sorrisos, cabelo, olhar, conversa, peitinhos e por aí fora, conhecem bem a lista... Oxalá tivesse a coragem de nunca mais tirar um pelo e sair a rua assim bem peludinha e fofinha :) Pois é, afinal, porque raios temos de os tirar? não são supostos nos proteger de não sei quantas coisas!!!??? Estas tradições e modinhas...

Eu gosto de vestidos porque há para todas as ocasiões e para todos os gostos! Muda o dia, mudam os gostos! E ando tão a vontade! E o grande amigo do vestido, os sapatinhos tipo sabrinas, cómodas, fofinhas e ficam bem com tudo! Eu sei, Dani, as All Star também ficam bem com tudo... mas não são tão fresquinhas!

Enfim, e dou por mim a pensar às vezes de porque vestimos tantas calças de ganga apertadas, ou a cair! já nem sei que é mais estético! Tanta roupa que não é prática, não é cómoda! E penso quando chove toda a gente deveria sair a rua de roupa totalmente impermeável, de cabeça aos pés!!! Tanta mania! Detesto quando as calças de ganga ficam molhadas até ao joelho... Terrível escolha num dia de chuva! E os sapatos, há cada um!!! Alguns mereciam de ser chamados instrumentos de tortura dos pés!
E isso leva-me a reflectir nas mil e uma coisas que usamos, e estão tão na moda e que não são nada praticas! Digam-me lá para que tantas unhas as cores de cinco centímetros! Mal dá para carregar nos botões do tão amado telemóvel. E ver aquelas senhoras levarem as suas filhinhas ao cabeleireiro para que o ou a artista desfaça por alguns dias os caracóis lindos das meninas... Que inferno! E o gel que se mete na cabeça! E que supostamente faz cair o cabelo! Como o meu pai dizia, parece que saíram da corte (não da corte real mas da corte das vacas) pois estão todos lambidinhos!!! Estas modinhas! O dinheiro que se gasta minha gente, nisto tudo!!! E estamos em crise!!
Pois é, e é por isso mesmo que tudo continua na mesma e vai continuar, muitos negócios em causa, muitos empregos em causa... E tudo em nome do consumismo e do capitalismo... Mais valia haver menos manias, menos coisas para fabricar, menos empregos mas mais úteis e melhor pagos, mais tempo livre para as pessoas passearem, serem felizes e se cultivarem e menos "tontería"! Mas afinal, já pararam a pensar para que trabalhamos tanto!!!???


Um abraço,

nlm

Taaaaraaaaaaaaaaaaaa!

Cá estou novamente! Andei a experimentar novas cores, mas o blog continua com aspecto dramático!! Se tiverem sugestões, eu sou toda ouvidos, ou toda olhinhos atentos!

Entretanto, pus a letra maior. Detesto ver aquelas letrinhas pequeninas... aquelas que cansam os olhos de qualquer pessoa, sobretudo das míopes como eu! Também não gosto das demasiado grandes, mas tudo na sua medida certa, como dizem em Portugal, q.b.
No outro dia, dei por mim a pensar que o jornal The New York Times pode ser bem chato, é muito grande e as letrinhas super minimalistas! Dá mesmo preguiça estar a ler o que o jornalista andou para aí a escrever a pressa! Ainda por cima, tenho de considerar que grande parte das pessoas, lêem o dito jornal a caminho do trabalho, no metro, no comboio, no carro e ate no avião! Portanto para que a letrinha tão pequenina! Meus caros jornalistas, escrevam menos, melhor e publiquem com letra bem maior. Senão passamos a vida a ler os títulos e ver as fotitos e com alguma sorte ler uma ou duas noticias sem acabar... porque entretanto já estou a marcar hora para o oftalmologista!

Thursday, April 16, 2009

Para?

Cheguei agora a conclusão de que estou cheia deste amarelo, deste cor de rosa, deste blog.

Sim, gosto muito de conversar sobre questões de identidade, nacionalidade, imigração e bilinguismo e biculturalismo. Mas são questões tão complexas e ao mesmo tempo tão delicadas! Ainda por cima não gosto de conversar sozinha. Portanto como hoje ando algo irritada, acho que vou lavar os pratos e vou dar um passeio, e depois logo decido que fazer com estas cores berrantes (que em dias normais até acho alegres), com estas temáticas aborrecidas (que noutros dias até acho relevantes e apaixonantes) e com este blog que me faz sentir culpável por ter preguiça de escrever os meus pensamentos revolucionários e ao mesmo tempo me faz sentir isolada e frustrada. Eu gosto é de conversar com amigos e outras mentes brilhantes e inspirar e promover mudanças sociais, que façam deste mundo um mundo mais justo e feliz para todos.

Sinto-me revoltada e isso cansa. Vou ver se recupero o equilíbrio, afinal de contas, há tanta coisa boa por aí, não há? Não?!

"I'll be back"?
No, I will not be back, because I have never gone away! hahaha
E isto lembra-me a piada do Dani "Houston, we do not have a problem." E agora até me apetece rir, tu vê la!

Sempre em algum lado,

nlm

El mite nacionalista "una llengua, una nació"

Estic cansada.
De trobar el mite nacionalista "una llengua, una nació" per tot arreu i que aquest no sigui prou qüestionat.
De veure que seguim alimentant fronteres internacionals (i intranacionals) de tipus geopolítiques, culturals, socials i lingüístiques.
De constatar de que seguim tenint por de la diversitat, sobretot de la diversitat amb poder.

La llengua i identitat nacional es una construcció política. Per diferenciar-nos de qui?
Lluitem contra què i contra qui quan defenem una sola llengua i identitat nacional?
La identitat i la llengua no son fenòmens "naturalment" estàtics, son políticament estàtics, i essencialment dinàmics, i per tant canvien amb el temps i nosaltres mateixos negociem les nostres identitats depenent del context temporal i social.